آغاز عشق . ساحل وقایع دروغ بود

عشقت دروغ .کل حقایق دروغ بود

دستت نوشت : عاشق تو هر آن کجا

دست ظریف و خط شقایق دروغ بود

افسانه بود وقتی مهر تو بر دل نشست

آن لحظه ها . تمام دقایق دروغ بود

حالا عبور می کنم از هرچه بود و هست

از هرچه چشم های مرا بر دل تو بست

قلبت ولی برای دلم تنگ میشود

صدها دریغ . قلب من ازسنگ می شود

شاید به سنگ بودن خود شرم می کنم

از تنگ بودن قلب خود شرم می کنم

خاتون روزهای قدیمی مرا ببخش

بعد از تو باز خاطره تکرار می شود

مثل طناب بر تن من دار می شود

یادش بخیر عشق تو تنها امید بود

دیگر گذشت . عشق تو انکار می شود

مردی که رفت پیش خودش کم کسی نبود

چشمی که سوخت قاعدتا تار می شود

اینجا دو جفت خط موازی و یک نگاه

غیر از تو نیز بر همه اجبار می شود

چشمان مست خواب کسی را به هم نزد

وقتی که رفت . چشم تو بیدار می شود.

---------------------------------------------------------------------

شاید زمانی گمان میکردم جوانی پایدار است. اما گذر زمان به من

فهماند . دیر زمانی است جوانی کوله بار خود را از دنیای من برده

نمیدانم این چندمین خزان از زمستان زندگیم بود .

اما هرچه بود گذشت و یکسال دیگر به خط پایان زندگیم نزدیکتر 

شدم . شاید انتظار روز پایان را کشیدن شیرین تر باشد. 

می نویسم که تو بخوانی. برای تو می نویسم که هرگز نمی توانم گناهت را ببخشایم.

نمی دانی  چه  می گویم. بگو  اهمیتی  برای  تو ندارد که بدانی . . . تو بهانه ی تلخی

هستی بر گونه های هر لبخند تا بسوزد ودم بر نیاورد. شاید باز تحمل کنم. چون تو یک

تحمیل بر سهم من از روزگار هستی...اما این دلیل را همیشگی ندان. بلکه باور کن که

در آخر  به  تلخ تر از خودت مبتلا خواهی شد.نمی توان جو کاشت و گندم برداشت. هر

کسی آن درو آخر کار که کاشت.

تو تمام احساسم را به بازی گرفتی. آن قدر دروغ گفتی که باور کردم امامشت بسته ات

که باز شد فهمیدم که  ارزش  دوست  داشتن  نداری . . .  ننگین ترین لکه ی زندگی ام

آشنایی با تو بود.

من  خیلی  چیزها را نمی دانم و نمی خواهم بدانم. چون تو بهانه ای شدی تا بدانم راه

زندگی نا امن است.

حسی که به تو دارم حس غروبی است به سیاهی دل شبهای ابری . . . حس قاصدکی

است که سوار بر طوفان است. حس موجی که سر  به  صخره  می کوبد. حس یک  نگاه

خسته به امتدادی بی پایان. حس قایق نشسته ای  که قایقش شکسته و بالاخره حس

نفرتی که عمق دارد.

اعتراف می کنم جدایی ما به سود هر دو نفرمان بود.اما آشناییمان تنها به زیان من تمام

شد . . . چون با این کار مثل بلور سر به سنگ زده غرور و همه چیز مرا شکستی.

تو مانند نسیم صبا نرم و آهسته و نوازشگرانه از مقابل چشم و گوشم گذشتی و برقلبم

نشستی . . . اما  مثل طوفان سهمناک و ویرانگر  ترکم کردی. تو به جای من هم تصمیم

گرفتی . . . خود  خواهانه. غیر  عادلانه و ظالمانه.  کاش  در  آینده او که بر جایم نشسته

همین کار را بکند که تو امروز با من کردی.

انسان دلش از سنگ نیست.تازه سنگ هم باشد از نا ملایمات می شکند.توناجوانمردانه

خط  بطلان  بر  سخنان و نویدهایت  کشیدی  و  رفتی  . . .  برو که از اندیشیدن به تو هم

غمگین می شوم و بر عمر تلف کرده مویه می کنم.

شاید اگر روزی پشیمان بشوی خدا از  گناهت بگذرد. اما مردم تو را نخواهند  بخشید.  تو

سزاوار همان کیفری هستی که حریم حرمت دلم را شکستی

لذت بخش ترین لحظه هاست ...

من نسبت به گذشته. نسبت به دوران قبل از آشنایی مان چیزی از دست نداده ام. نه تنها

از دست نداده ام بلکه کوله باری از تجربه بر تجربه های اندکم افزوده شده اند.

اگر هم از نوشته هایم رنجیده باشی. ناراحت نمی شوم. چون  می خواهم  چیزی را که با

تمام وجودم حس کرده ام تو بخوانی . . . برای من نگران نباش . . . من همیشه  می خندم

به آینه . به آب . به آفتاب . به  دریا  و  کوه  جنگل  تا  زندگی  کنم. شکست را  می توان  با

سود بردن از تجربه پلی برای پیروزی ساخت ء و من می توانم این پیروزی را کسب کنم.

اما تو ء با اولین شکست ء مثل یک عروسک شمعی آب می شوی . . .

من آن گلبرگ مغرورم که می میرم ز بی آبی

                                                            ولی از خفت و خواری ی شبنم نمی گردم

من  آرام  آرام  از  سد  خاطرات  گذشته . فرصت آزمونی دیگر  را  هم  ندارم.  تنها  امیدوارم

که  روزی  یا  شبی  معنای  حرفهایم  را  دریابی  و  آن  وقت که فهمیدی مانند  گوزن  مغرور

در دام نیافتاده باشی ...

بوی  نمناک  خاک  در  حیاط  خانه  می پیچد.  نسیم  دستی   به  روحم

می کشد و  من  سرخوش  از  این  مهربانی  به  سوی  دلم  می شتابم

این  دل  شهر  آشوب  باز  وحشی   شده  و  من   باید   ردپایش  ر ا   در

معبدی  دور  بجوییم.  مسجدی  قدیمی  که مناره هایش  دل سودایی ام

به آسمان دلهامان بزنیم و گوشه ای از آن را نظاره کنیم.

چه  زیباست  که  در  ملکوت  عشق  قدم  زنیم  و  آنچه  را  هستیم باور

کنیم.  آسمان   دلمان   کوچک   است.   کوچکتر   از   آنچه   که   فکرش

را   بکنیم.   پروردگارا  به   تمام   زیبایی هایت  قسمت  می دهم  و  به

از قبله همیشه سبز تو فاصله بگیرم.